Moederdag vergeten

Al bijna twee maanden geleden dat ons paardje verkocht is. Helemaal niets meer gehoord over waar hij heen is. :'( Nu gelukkig nog ons andere paardje. Druk bezig met oefenen voor de wedstrijd Pas de Deux met thema. Word super leuk! Het is al over 3 weken. Wordt nog veel oefenen met twee jonge paarden.

Ik ben echt een kluns als het om speciale dingen gaat, en ja hoor! Moederdag vergeten! Hoe kon ik zo stom zijn! Jup mamsie niet blij natuurlijk! En dan zo'n rottige broer die zich weer met je bemoeit. Grrr... heb echt haat aan hem. En dan nog naar zo'n stomme tuinbraderie geweest. Naja, was tenminste nog wel nuttig omdat ik nieuwe snelbinders heb gekocht.

Wat is normaal aan klusjes doen voor je ouders? Is het normaal als ze je onkruid laten wieden, ramen zemen, keuken schoonmaken, heggen snoeien??? Ze vinden dat het hier geen hotel is. Maar ik heb al genoeg te doen. Heb geen zin aan stomme klusjes aan mijn kop. Moet nu ook nog een vervelend verslag inleveren. Blegh! Aan de andere kant heb ik ook wel geluk. Kan doen wat ik wil, heb best wel veel vrijheid maar soms kan ik ze echt achter het behang plakken.

Over twee weekjes ben ik jarig! Hopen dat ik eindelijk nieuwe computer krijg. Hier valt nu echt niet meer op te werken. Tis zo'n traag ding. Loopt constant vast en kan niet eens een normaal computerspel spelen. Wil heel graag Sims 3 spelen dus hoop dat ik nieuwe krijg. Is ook veel beter om schoolwerk te maken zonder risico dat mijn computer vastloopt. Pfff.

Ik voel me af en toe wel echt down. Hangerig en duf. Weet niet waardoor het komt. Wilde dat alles gewoon zorgeloos kon. Ik heb het idee alsof ik altijd op mijn tenen loop. Nooit rust. Zelfs na vakanties begin ik alweer moe aan de eerste schooldag. Hoe kan dat? Pfff. Ik heb echt geen idee.

Verkocht

Tja, dan kom ik gelijk met de deur in huis vallen. Afgelopen donderdag is de inrijpony van mij en een vriendin verkocht. :'( Ik zat al een poosje te denken aan het starten van een eigen blog. Een plek om al je gevoelens van je af te schrijven. Een plek waar je anoniem kan blijven. Een plek om alles wat je dwars zit eruit te gooien. Een plek om raad te vragen. Een plek waar je niet gelinkt wordt aan vooroordelen door uiterlijk, e.d.

Maargoed back to the point wat dus uiteindelijk de doorslag gaf waardoor ik deze blog toch heb aangemaakt, de pony waar mijn vriendin en ik ruim 1,5 jaar voor gezorgt hebben en al ruim 2 jaar kennen, is verkocht. :'( Hij kwam als een jonge wildebrast zonder enige manieren. Mijn vriendin en ik hebben hem samen toegewezen gekregen om hem te beleren. Een goede leerzame taak. Ik heb prachtige herinneringen aan hem. We hebben samen ontzettend gelachen en hoogtepunten en diepe dalen meegemaakt als je weer eens niet in de goede galop wilde springen of kreupel was.

Ik kwam donderdag nietsvermoedend aanlopen toen jou eigenaar zei dat ik je moest voorrijden voor een koper. Ik was in shock! Oh nee, toch! Een koper! Help! Ik heb gelijk mijn vriendin gebeld en die is zo snel mogelijk gekomen. Tijdens het voorrijden ging zo'n beetje alles fout wat er fout kon gaan. In het voordeel dat onze inrijpony kon blijven maar dat is niet wat de eigenaar wilde. Hij sprong in de verkeerde galop aan, sprong over en kon geen volte galopperen. Na onze laatste rit dacht ik echt dat de koper hem niet wilde. Wie wil zo'n pony nou hebben?? Uiteindelijk kwam toch die ene uitspraak. 'Hij mag de wagen op' zei de eigenaar. Mijn vriendin en ik keken elkaar aan. Een drang van tranen voelde ik opkomen. Met moeite slikte ik ze weg. Daar ging hij dan. Ons lieve paardje waar we zoveel liefde en tijd in gestopt hadden. Weg! Op weg naar een nieuw huis.

Machteloos stonden we daar toe te kijken hoe de wagen wegreed. Ik blijf dat beeld maar voor me zien hoe ons paardje nog bang over het randje van het tussenschot keek. Het voelt als verraad. Had ik dit moeten zien aankomen? Had ik dit kunnen voorkomen? We hebben hem nog doodgeknuffeld. Hoe snapte er niets van. Hoe kan hij dat nou begrijpen? We hadden zo'n hechte band. Nu moet hij het zonder ons doen. Hij zal vast bang zijn, er geen idee van hebben wat hem overkomt. We hadden nog een wedstrijd gepland. Maar dat moeten we dus afblazen.

Het idee dat ik hem waarschijnlijk nooit meer zal zien breekt me. Het doet me zoveel verdriet. Sommige mensen begrijpen niet hoeveel zo'n dier voor je kan betekenen, kijken me aan alsof ik gek ben. Je weet pas hoe het voelt als je zelf meegemaakt hebt wat het voor je betekend. Op dit moment denk ik de hele tijd aan hem. Vaak zonder dat ik het zelf door heb. Ik probeer me voor te stellen hoe hij het daar heeft. Mijn concentratie lijd er erg onder. Ik kan zo echt niet leren voor mijn toetsen. Mijn gedachten dwalen steeds af!

Lieve knapperd van ons, we houden van je! Je blijft voor altijd in ons hart! We zullen altijd naar je blijven zoeken! <3